Kilka dni temu spotkaliśmy się w Domu Kultury na Walentynkach, ale że luty jest miesiącem miłości myślę, że jeszcze nie za późno na ten krótki tekst. A piszę go dlatego, iż uświadomiłam sobie jak bardzo takie Walentynki są nam potrzebne. Nie tylko w lutym.
Wprawdzie tak już mam, że drażni mnie trochę powszechna amerykanizacja ( przez czterdzieści lat nie daliśmy się zrusyfikować, ale zamerykanizowaliśmy się szybciutko). Nie lubię straszących na wesoło dyń w Zaduszki, pretensjonalne lancze mnie śmieszą, zamiast szopów wolę sklepy, ale Walentynki są super. Być może, dlatego, że codziennie zbyt mało mamy okazji by zwrócić uwagę na to, co kryje się pod symbolem trochę natrętnych czerwonych serduszek. Na pewno MIŁOŚĆ. Ta miłość, która jest w zakochaniu; w dreszczach, westchnieniach i "motylach w brzuchu". Piękna, młoda jak majowa zieleń. Ale także ta najpiękniejsza - siwowłosa, pozwalająca trzymać się za ręce, kiedy te pierwsze maje są już daleko za nami. I ta miłość, która pozostała już tylko wspomnieniem, ciepłym, ogrzewającym dni samotności.